Mısır, içeriğindeki suyun ısı nedeniyle yaptığı basıncın bir sonucu olarak patlar. Öz halindeki mısır taneciği ısıtıldığında, içeriğindeki su da buhar haline dönüşüp basınç yaratır ve bu basınç taneciğin kabuğunu zorlamaya başladığında da mısırı patlatır. Bu gerçekleştiğinde dışarı çıkan kabarık beyazlık ise tane içeriğindeki nişastadır. Rengi de nişasta içeriğinden dolayı beyaz olur. Mısırın içinde bulunan jelatin yapıdaki nişasta tanecikleri, nemden dolayı oluşan basınç nedeniyle patlamaz.

Firavun zaten hararetli akademik tartışmaların konusu olmuştu. Ama artık en azınan başparmak bulundu.
Liverpool Üniversitesi’ndeki bir depodan kurtarılarak sahibinin mumyalanmış cesedinin geri kalanıyla neredeyse yarım asırdır ilk kez yeniden birleşebilen başparmak bu hafta Kahire’yi dolaştı.
Mısırlı yetkililere göre, bu, dünyanın dört bir yanındaki müzelerde bulunan Mısır’a ait hazinelerin geri alınması yönünde önemli, ama küçük bir zafer niteliğinde.
Emekli bir akademisyen olan Dr. Robert Connolly, “Ben ve iki kişi dışında başparmağın orada olduğunu kimse bilmiyordu. Daima bir gün geri verilmesi gerektiğini düşündüm. Bu kez bunu yapmalıyım diye düşündüm” diyor.

Kedilerin sudan hoşlanmadığı bilinir. Ama aslında kediler çok iyi yüzerler. Hava şartlarından dolayı ve de tembelliklerinden suya girmeyi sevmezler. Evkedisinin balık sevmesinin yanında kuşlara ve farelere olan düşkünlüğünün nedeni evcilleştirilmeden önce Mısır’da Nil vadisinde balık, kurbağa, küçük kuş ve fareleri avlayarak yaşamış olmasıdır. Zaten eski Mısırlılar kedilerifare avcıları olduğu için evcilleştirmişlerdir. Günümüzde kedinin kuzey Hindistan ve Güneydoğu Asya’da yaşayan türleri ırmakların kenarlarında balık avlayarak yaşamaktadır. Patileriile balıkları sudan dışarı atar, gerekirse suya tamamen girerler. Eski Mısır’da kedi bakıcıları onları ekmek ve sütle beslemişlerdir. Kedilerin süt zevkinin de Mısırlı bakıcılarının yarattığı beslenme alışkanlığından kaynaklanmaktadır.